Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Το στάδιο του καθρέπτη

Διάβασα πριν λίγο καιρό, περί της αφαίρεσης σημαντικών κεφαλαίων από το μάθημα της Αρχαίας Ιστορίας (υπουργείο Παιδείας) Ή το ότι μετά το Μυκηναϊκό πολιτισμό, έχουμε τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό (υπουργός πολιτισμού) ... Έτσι, για να μην ησυχάζουμε ποτέ...



Εκεί που σκέφτομαι, ότι είναι καιρός να ξεπεράσω το στάδιο του καθρέπτη, όχι αυτό που μας περιγράφει ο Lacan στην ψυχαναλυτική θεωρία του, περί της φαντασίωσης του τεμαχισμένου σώματος, δηλαδή :
"Στο στάδιο αυτό, το παιδί, κοιτάζοντας στον καθρέφτη και αναγνωρίζοντας στην εικόνα που βλέπει ολόκληρο τον εαυτό του ως σύνολο, βιώνει μεγάλη χαρά και θέτει έτσι τέλος στο ψυχικό βίωμα το οποίο ο Lacan ονομάζει φαντασίωση του τεμαχισμένου σώματος", αλλά το άλλο, των πολιτών: περί της ολόκληρης ελπίδας για τη σωτηρία της Χώρας, που υπό το βάρος ανεύθυνων πολιτικών επιλογών των κυβερνώντων, κατέληξε τεμαχισμένη...

Κοιτάζομαι στον καθρέπτη και προσπαθώ να δω την ελπίδα ολόκληρη, αλλά όλο κάτι γίνεται και μου βγαίνει τεμαχισμένη...
και κάπως έτσι μου έρχεται να μου δώσω το παράσημο "της ανοιχτής παλάμης" ...
Διαβάζω και σκέφτομαι: για να ζήσουμε αυτόν τον εφιάλτη τρέχαμε τέσσερα χρόνια... :
"στο πλαίσιο της αναθεώρησης των προγραμμάτων σπουδών των Αρχαίων Ελληνικών και της Ιστορίας, το υπουργείο Παιδείας μελετά να διδάσκονται συνοπτικά και να μην εξετάζονται στην Α' Λυκείου ο Κυκλαδικός, ο Μινωικός και ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός, όπως λέει η εταιρεία Ελλήνων Φιλολόγων.
Συγκεκριμένα πρόκειται για κεφάλαια όπως: Ο Πρώτος και ο Δεύτερος Ελληνικός Αποικισμός, Η σημασία των Περσικών Πολέμων, Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, Ο Φίλιππος Β’ και το Οικουμενικό Κράτος του Μ. Αλεξάνδρου." (enikos.gr)


Και εκεί που προσπαθώ να συνέλθω, έρχεται καπάκι ο λόγος του Υπουργού Πολιτισμού στο Αρχαιολογικό Μουσείο, στο φόρουμ «Κίνα- Ευρώπη: Πολιτιστικοί διάλογοι στην Ελλάδα»,ως κερασάκι στη τούρτα :
«Αυτό που ενώνει την Ελλάδα με την Κίνα, είναι ο πολιτισμός τους. Σε αντίθεση όμως με την Κίνα, από εδώ πέρασαν πολλοί διαφορετικοί πολιτισμοί. Από τον Κυκλαδικό πολιτισμό, στον Μινωικό. Από τον Μινωικό στον Μυκηναϊκό. Από τον Μυκηναϊκό στον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, όπως διαιρείται σε Γεωμετρικό, Αρχαϊκό και Κλασικό και στη Βυζαντινή περίοδο και στους ελληνιστικούς χρόνους. Η Ρώμη συνδέεται στενά με τον ελληνικό πολιτισμό και από εκεί εξαπλώνεται ο ελληνικός πολιτισμός σε ολόκληρη την Ευρώπη για να φθάσουμε στην μεταφορά της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στο Βυζάντιο. Να έχουμε στο Βυζάντιο την έδρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μερικούς αιώνες αργότερα τη διάσπαση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε ανατολική και δυτική. Περνάμε μετά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, περνάμε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και στην ίδρυση του Ελληνικού Κράτους. Ολόκληρη αυτή η ιστορία είναι μια ιστορία επιτευγμάτων διακριτών πολιτισμών που διδάσκουν πολλά πράγματα στους επισκέπτες της χώρας μας». (liberal.gr)

Μετά από όλα αυτά, βλέπω εμένα συνεχώς στον καθρέπτη και την ελπίδα να μένει τεμαχισμένη για αιώνες, θα έλεγα για πάντα... αλλά το πάντα είναι μεγάλη κουβέντα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις... A.X.

Δεν υπάρχουν σχόλια: